xerial - dermatologia -

wywiadu pozwoliła przyjąć to Tolnedranom za sprawdzony fakt. Jednak Arendia to duży kraj i dopiero po sześciu latach oblężenia Twierdzy bliźniacy odczytali dokładne miejsce bitwy z Kodeksu Mrińskiego -Vo Mimbre. Pozostało nam jeszcze tylko przekonać Tolnedran, że wiemy, co mówimy. Po jednym z posiedzeń wybrałam się z Brandem na przechadzkę. - O czym chciałaś ze mną rozmawiać? - zapytał. - Musimy bardzo delikatnie naprowadzić generała Cerrana, Brandzie - odparłam. - Myślę, że ty się do tego najlepiej nadajesz. Cerran wie, że alornscy królowie uznali twoją zwierzchność, choć zapewne nie bardzo rozumie czemu. - Może z powodu mego

silnego charakteru? - zasugerował. - Raczej wygranej w kości, to bardziej pasuje do Alornów, Brandzie - powiedziałam z przekąsem. - Nie żartuj sobie, Polgardo! - Bez względu na powód Cerran traktuje cię jak przywódcę Alornów i uważnie będzie słuchać twoich słów. Generał lubi wszystko uzasadnić, więc musimy go przekonać, że xerial niemożliwe jest żadne inne miejsce bitwy, tylko Vo Mimbre. Jeśli nam się to nie uda, generał będzie obstawał przy rozproszeniu sił na całej południowej Arendii. - To byłaby katastrofa! - wykrzyknął Brand. - Tak, masz rację. W ciągu trzeciego tysiąclecia spędziłam wiele lat w Arendii, więc doskonale znam

wszystkie miasta. Pobierzesz teraz lekcję geografii, drogi chłopcze. Poznaj teren wokół każdego miasta w Mimbre. Niemal każde miasto na świecie z taktycznego punktu widzenia ma jakieś słabe strony i miasta Mimbre nie są w tym względzie wyjątkiem. Twoim zadaniem jest uwypuklenie słabych stron każdego miasta i miasteczka, z wyjątkiem Vo Mimbre. Oczywiście i ono ma swoje wady, ale je przemilczymy. Chcemy, aby generał Cerran nie brał pod uwagę żadnego innego miejsca oprócz Vo Mimbre, więc po prostu odetniemy mu wszystkie inne drogi wyboru i pozostawimy jedną możliwość. - Jesteś w tym bardzo dobra, Pol -

powiedział dermatologia z podziwem. - Mam dużą praktykę. Wojny to narodowa rozrywka Arendów. Byle kichnięcie potrafi wywołać w Arendii wojnę. Przez sześćset lat usiłowałam powstrzymać Arendów przed kichaniem w niewłaściwym czasie. Porozmawiam z Eldrigiem i pozostałymi władcami, aby wsparli cię w twych ocenach różnych miast. - Byłoby o wiele prościej, gdyby Tolnedranie po prostu zaakceptowali fakt, że ty i twój ojciec nie jesteście tacy jak inni ludzie. - To się kłóci z ich religią, mój drogi - powiedziałam z lekkim uśmiechem. - A co leży u podstaw tolnedrańskiej religii, Pol? - Pieniądze. Tolnedranie je wynaleźli, więc myślą, że są

święte. Boją się czarów, ponieważ czarodziej potrafiłby wyczarować pieniądze, zamiast wyłudzać je od innych. - A ty potrafisz wyczarować pieniądze, Pol? - Oczy rozbłysły mu na myśl o tym. - Prawdopodobnie - odparłam ze wzruszeniem ramion - ale po co miałabym to robić? I tak mam więcej, niż potrafię wydać. Nie identyfikatory odbiegajmy od tematu. Ta tolnedrańska podejrzliwość może nam przeszkadzać, ale poradzimy sobie z nią. W końcu generał Cerran doszedł do pożądanego wniosku, ale nastrój mego ojca pogarszał się coraz bardziej. Przez tydzień kładłam to na karb zwykłych humorów, a potem poszłam do jego pokoju w

ambasadzie Chereku, aby zbadać przyczynę. - To istne bzdury, Pol! - wybuchł, waląc pięścią w zwój Kodeksu Mrińskiego. - To nie ma w ogóle sensu! - Nie powinno mieć, ojcze. Powinno brzmieć jak czysty bełkot. Powiedz mi, co cię tak zdenerwowało. Może będę mogła ci pomóc. Ojca rozdrażnił pewien fragment, który sugerował, że Brand będzie w dwóch miejscach naraz. Odczytał mi go zrzędliwym tonem. „I Dziecko Światła zdejmie Klejnot z jego zwykłego miejsca i sprawi, by dotarł do Dziecka Światła przed bramami Złotego Miasta", wydawało się, że ma ochotę zniszczyć zwój z rozdrażnienia - Uspokój się, ojcze

identyfikatory -